آئین عزاداری کنیا
«عاشورا درکنیا» :
اساس مراسم محرم در (نایروبی) مرکز کنیا شهادت امام حسین (ع) و خانواده پیامبر است. شهادتی که تنها به خاطر ایمان صورت گرفته و در تاریخ بی نظیر است.این حادثه نه تنها درگذشته بلکه تا به امروز نیز یاد غمبار آن تازه مانده و به انسانها درهر روز اول محرم به جز اولین روز که آغاز سال است. شیعیان دوازده امامی عصرها با لباس سیاه رهسپار مجلس عزاداری امام حسین (ع) می شوند و در سالنی که با پرده های سیاه پوشیده شده است.
اجتماع می کنند و به سخنرانی وعاظ درباره حادثه کربلا گوش فرا می دهند و به مجردی که راوی شروع به ذکر مصیبت می کند ، مردم می گریند. آنگاه مردان و زنان عزادار به حرکت در می آیند و وقتی که راوی در ذکر مصیبت اوج گرفت دسته های عزادار به پامی خیزند و به ماتم می پردازند و بر سرو سینه می زنند و جمعی در حالی که زنجیر می زنند ، فریاد (یاحسین یا حسین ) سر می دهند.
روز دهم محرم (عاشورا) عزاداری به اوج خود می رسد. در نایروبی در نیمه روز و در (مومباسا) عصرها مجالس عاشورا برگزار می شود. و مردم پس از گوش سپردن به سخنان روضه خوان ، (یا حسین یا حسین) گویان به سینه زنی می پردازند و در خیابانها به راه می افتند و بنا به رسمی که از زمان بسیار قدیم در شهر مومباسا متداول بوده است به قسمت قدیمی شهر می روند. این مراسم در شهر نایروبی برای اولین بار در سال 1978 آغاز شده است. در این مراسم تمامی مردان و جوانان شرکت می کنند. تنها زنان شیعه اثنی عشری در این سیر و حرکت سینه زنان دیده نمی شوند. آنان برای خود مجالس زنانه با شکوه و جداگانه دارند. همه عزاداران سیاه پوش و پابرهنه اند.
در پیشاپیش دسته های عزادار ، شخصی که رهبری جمعیت را به عهده دارد قرآن را با احترام در سینی حمل می کند و به دنبال وی دسته ای که تابوت و بارگاه امام حسین (ع) را به دوش دارند و بعد از آنان دستگاه صوتی و در پشت سر آنها دسته های زنجیر زن حرکت می کنند. پلیس جاده ها را برای آنان باز نگاه میدارد و همه دسته ها با نظم خوبی سازماندهی می شوند. اطلاعات مربوط به عاشورا با زبان انگلیسی و سواحلی انتشار می یابد ، اما اغلب نوحه سراییها و روضه خوانیها با زبان سواحلی است. گزارش این مراسم و معانی و مفاهیم آن در روزنامه ها درج می شود و به اطلاع همگان می رسد.
در مومباسا پس از حرکت دسته های عزادار بلافاصله و در نایروبی پس از چند ساعت ، شیعیان اثنی عشر بار دیگر در امام باره ها جمع می شوند تا مجلس دیگری به پا دارند. در این مجلس حادثه و تراژدی کربلا توسط سخنرانان بیان می گردد.
روش عزاداری مردم کنیا و مجالس وعظ و سخنرانی و دسته های سینه زنی و اصطلاحات عزادار ، مجلس (MAjlis) ماتم ، امام باره و چهلم (Chelum)
نشانگر آن است که این مراسم چند قرن پیش توسط ایرانیان به این سرزمین منتقل شده است.
«تعزیه در کنیا» :
در سایر روزهای محرم با برپایی مجلس تعزیه جریان حادثه کربلا که توسط عمر سعد صورت گرفت ، همچنین اسارت حضرت زینب و سایر اهل بیت و حرکت دادن اسرا با سرهای بریده امام حسین (ع) و یارانش و رسیدن آنان به دمشق و بردنشان به مجلس یزید و سخنان حضرت زینب (س ) و امام زین العابدین (ع) و نیز مراسم بازگشت آن حضرت برای دفن بدن امام حسین (ع) به نمایش گذاشته می شود. بعد از چهل روز هم مراسم چهلم برپا می گردد. شیعیان کنیا پایان آخرین روز صفر را که در باور آنان روز قصاص و کشته شدن عمر سعد توسط مختار است جشن می گیرند. در این جشن تمام پارچه های سیاه را بر می دارند و لباسهای سیاه را در می آورند و به شادی می پردازند.
(به نقل از دایرة المعارف عقاید و مذاهب قسمت The Muslims Ithnasherls ص 179 و 180)
«عاشورا درکنیا» :
اساس مراسم محرم در (نایروبی) مرکز کنیا شهادت امام حسین (ع) و خانواده پیامبر است. شهادتی که تنها به خاطر ایمان صورت گرفته و در تاریخ بی نظیر است.این حادثه نه تنها درگذشته بلکه تا به امروز نیز یاد غمبار آن تازه مانده و به انسانها درهر روز اول محرم به جز اولین روز که آغاز سال است. شیعیان دوازده امامی عصرها با لباس سیاه رهسپار مجلس عزاداری امام حسین (ع) می شوند و در سالنی که با پرده های سیاه پوشیده شده است.
اجتماع می کنند و به سخنرانی وعاظ درباره حادثه کربلا گوش فرا می دهند و به مجردی که راوی شروع به ذکر مصیبت می کند ، مردم می گریند. آنگاه مردان و زنان عزادار به حرکت در می آیند و وقتی که راوی در ذکر مصیبت اوج گرفت دسته های عزادار به پامی خیزند و به ماتم می پردازند و بر سرو سینه می زنند و جمعی در حالی که زنجیر می زنند ، فریاد (یاحسین یا حسین ) سر می دهند.
روز دهم محرم (عاشورا) عزاداری به اوج خود می رسد. در نایروبی در نیمه روز و در (مومباسا) عصرها مجالس عاشورا برگزار می شود. و مردم پس از گوش سپردن به سخنان روضه خوان ، (یا حسین یا حسین) گویان به سینه زنی می پردازند و در خیابانها به راه می افتند و بنا به رسمی که از زمان بسیار قدیم در شهر مومباسا متداول بوده است به قسمت قدیمی شهر می روند. این مراسم در شهر نایروبی برای اولین بار در سال 1978 آغاز شده است. در این مراسم تمامی مردان و جوانان شرکت می کنند. تنها زنان شیعه اثنی عشری در این سیر و حرکت سینه زنان دیده نمی شوند. آنان برای خود مجالس زنانه با شکوه و جداگانه دارند. همه عزاداران سیاه پوش و پابرهنه اند.
در پیشاپیش دسته های عزادار ، شخصی که رهبری جمعیت را به عهده دارد قرآن را با احترام در سینی حمل می کند و به دنبال وی دسته ای که تابوت و بارگاه امام حسین (ع) را به دوش دارند و بعد از آنان دستگاه صوتی و در پشت سر آنها دسته های زنجیر زن حرکت می کنند. پلیس جاده ها را برای آنان باز نگاه میدارد و همه دسته ها با نظم خوبی سازماندهی می شوند. اطلاعات مربوط به عاشورا با زبان انگلیسی و سواحلی انتشار می یابد ، اما اغلب نوحه سراییها و روضه خوانیها با زبان سواحلی است. گزارش این مراسم و معانی و مفاهیم آن در روزنامه ها درج می شود و به اطلاع همگان می رسد.
در مومباسا پس از حرکت دسته های عزادار بلافاصله و در نایروبی پس از چند ساعت ، شیعیان اثنی عشر بار دیگر در امام باره ها جمع می شوند تا مجلس دیگری به پا دارند. در این مجلس حادثه و تراژدی کربلا توسط سخنرانان بیان می گردد.
روش عزاداری مردم کنیا و مجالس وعظ و سخنرانی و دسته های سینه زنی و اصطلاحات عزادار ، مجلس (MAjlis) ماتم ، امام باره و چهلم (Chelum)
نشانگر آن است که این مراسم چند قرن پیش توسط ایرانیان به این سرزمین منتقل شده است.
«تعزیه در کنیا» :
در سایر روزهای محرم با برپایی مجلس تعزیه جریان حادثه کربلا که توسط عمر سعد صورت گرفت ، همچنین اسارت حضرت زینب و سایر اهل بیت و حرکت دادن اسرا با سرهای بریده امام حسین (ع) و یارانش و رسیدن آنان به دمشق و بردنشان به مجلس یزید و سخنان حضرت زینب (س ) و امام زین العابدین (ع) و نیز مراسم بازگشت آن حضرت برای دفن بدن امام حسین (ع) به نمایش گذاشته می شود. بعد از چهل روز هم مراسم چهلم برپا می گردد. شیعیان کنیا پایان آخرین روز صفر را که در باور آنان روز قصاص و کشته شدن عمر سعد توسط مختار است جشن می گیرند. در این جشن تمام پارچه های سیاه را بر می دارند و لباسهای سیاه را در می آورند و به شادی می پردازند.
(به نقل از دایرة المعارف عقاید و مذاهب قسمت The Muslims Ithnasherls ص 179 و 180)
Login